Os perigos da utopia

Discútese cál sería o sistema de coexistencia internacional máis xusto, máis estábel e menos guerreiro.

A esquerda, no senso máis amplo, é a que debía dar respostas progresistas a esta cuestión. Deixa de facelo cando se adhire sen reservas a modelos dogmáticos que prometen utopías pero seguen o curso histórico tradicional das grandes potencias. Así sucedeu có fervor polo modelo soviético, pechando os ollos á realidade, e así vai pasar coa adhesión incondicional a un modelo supranacional dogmático como é o da Unión Europea. Impresiona ver cómo ex-comunistas e entusiastas da imaxinación de 1968 corren cara á devoción europeista. Dificilmente pode ser Europa o foco dos anceios progresistas. A lección que se desprende do curso do pasado século é a de que hai que desconfiar das utopías e das solucións unificadoras, sexan partido único, pensamento único ou mercado único.