Os povos diaspóricos teñen unha riqueza que, como todas, pódese  perder se non se cuida e cultiva. O cultivo desa riqueza non é doado, pero val a pena. Porque supón viver todos – os de dentro e os de fora— en tres dimensións: a do país de orixe inmediata ou remota, a do país de residencia temporaria ou definitiva, e a do terceiro espacio en que os outros dous se conxuntan e enriquecen. É unha xeometría variábel e en mudanza continua. Como todo o vivo e criador.