Benquerida
Emilia:
Pénsase
case sempre que a familia empeza na parella. Sería natural e lóxico que así
fose. Mas a parella non é o centro da familia patriarcal e o papel que lle corresponde é o de
reproducir e continuar a estructura familiar. Nas sociedades occidentais destes
tempos pode parecer que as cousas son de outra maneira e que a parella é a que
inicia a familia, pero son moi poucas as
sociedades onde os matrimonios non se arranxan entre as familias e, ainda nas
sociedades occidentais, canto mais se sube de clase social mais se arranxan os
matrimonios e menos se deixa que os novos escollan parella permanente ou
semipermanente. O matrimonio “por amor” é relativamente escaso nas sociedades
occidentais e case non existe nas demais, por moito que se manipule a
información e se quera transmitir a idea de que os sentimentos personais son os
que imperan nas relacións familiares. Á
hora de facer e continuar familias, o que mais conta é a Familia de seu e todo
está pensado para que non se desfaga a
estructura patriarcal. O varón sabe que el ten un
deber de continuidade coa sua familia e confía en que a parella que escolla
encaixe nesa estructura.
Isto parece contradicer o que se di
habitualmente na nosa sociedade, de que na práctica os fillos varóns deixan cando casan a familia na
que naceron e as fillas en cambio seguen sendo dos pais delas. Iso é o que se considera a vantaxe
de ter fillas, por moi inferiores que sexan aos fillos. As fillas son da nai e
quedan para sempre na casa onde naceron. Na Galiza esta maneira de pensar segue
hoxe tan viva como sempre e supoño que daí ven en parte esa idea do matriarcado
galego que tanta aceitación tivo entre os galeguistas, a crencia de que hai
unha liña feminina moi forte que non se pode desfacer nen có casamento da
filla. Mas esta non é unha liña de poder feminino, senon unha liña de dominio e
de cuidados que significa que a filla, por moito que case e entre na familia do
varón, segue tendo o deber de cuidar e obedecer aos pais dela.
Na familia patriarcal non se supón que a
parella teña que crear algo. O seu papel é reproducir e continuar, adaptarse e amoldarse ao que está
estabelecido. A idea de que o ser humán, varón ou muller, veña ao mundo para
crear, non ten cabida no sistema patriarcal. Se imperase esa idea desfondaríase
o sistema. Por iso é esencial para o patriarcado transmitir por todos os medios
posíbeis que o ser humán non val nada e non é nada, unha insignificancia, e que
só pode adquirir algunha categoría se as autoridades a conceden.
Os fillos
neste
A liña
masculina da familia patriarcal ten a tarefa de acadar categoría no mundo
exterior e mantela se xa se ten. A tarefa
das nais é a de encamiñar as emocións e os sentimentos de tal maneira
que ninguén se saia do sistema. Parecerá anormal que, sendo a nai unha muller e
sabendo como sabe que as mulleres son inferiores no sistema, sexa ela quen mais
o defenda e axude a implantalo, pero hai que ter en conta que, unha vez que a
muller vira nai, o sistema lle da poder, non para defender ás outras mulleres,
senon ao contrario, para inferiorizalas. Se xoga ben as cartas que o sistema
lle concede como nai e cumple a función que lle acae, ela sae da caste inferior
das mulleres e sube a unha caste superior, a dos administradores de confianza do
sistema, por así dicer. A nai da familia patriarcal está encarregada de
estabelecer por todos os medios, conscientes e inconscientes, a desigualdade
básica entre varón e muller, e iso faino
dándolle preferencia aos fillos varóns e adentrando nas fillas un sentimento de
inferioridade radical, ensinando a xerarquía indiscutíbel entre superiores e
inferiores, entre os que nacen para mandar e falar e os que nacen para obedecer
e calar, os que nacen para seren todo neste mundo e os que nacen para servir
aos superiores e que de seu non son nada. A nai ten que fixar o sistema de
cuidados e benestar que é parte fundamental da familia patriarcal; ás mulleres
correspóndelles cuidar, e ese é un destino do que non se libran, o que
significa que non poden facer nada criativo nesta vida. Por moito que consigan
liberarse algo algunhas veces das presións sociais que sempre cairon sobre
elas, e por mais que estén empezando a se poderen liberar até certo ponto dos
matrimonios desaxeitados, e por mais que consigan algúns avances no terreo da
igualdade xurídica, as mulleres viven sempre sabendo que tarde ou cedo lles vai
tocar o cuidado dos pais e de toda a familia en xeral. Á muller tócalle unha
vida de servizo porque sen iso o sistema patriarcal non podería durar, e esa
tarefa de servizo foi apoiada por todas as principais relixións do mundo, que
decretaron, dunha maneira ou doutra, que ese era o destino da muller.
E de deixar
claro dende o principio ese destino está encarregada a nai da familia
patriarcal, que insire nas fillas o sentimento de inferioridade facéndolles
saber que son de caste inferior por teren nacido mulleres e que están no mundo
para servir á caste superior, que é a dos varóns. Mas o deber de servizo non
remata aí tampouco, pois que a filla tamén ten que servir aos pais e á toda
familia en xeral. A única maneira de librarse do servizo feminino é entre
mulleres, facendo que recaiga en outra o que lle tocaría a unha. A nai libra do
servizo valéndose das fillas ou das noras, e coa categoría que gaña no seu papel
de nai asegúrase de ter quen a sirva a ela.
Falábamos
antes do vivas que están as ideas deterministas nas nosas sociedades e eu coido
que se analizáramos a fondo o asunto descobriríamos que son moi poucos os que
cren de verdade que o ser humano ten liberdade para escoller o seu destino e
que pode chegar a ser dono de sí, dentro naturalmente dos límites que impón o
mundo da materia, o corpo có que nacemos e a época e o país no que vivemos.
Aceitar estes límites sería lóxico, porque é certo que existen, pero dentro
diso tamén sería normal que se aceitase a liberdade do ser humano para decidir
o que quer facer coa sua vida. Ben lonxe estamos diso. Os que non cren que
Deus, Alá, ou os deuses en xeral son os
que deciden todo o que sucede neste mundo, cren que o destino ou fado está decretado e que non hai
posibilidade de rebelarse contra ese decreto e facer outra cousa. O peso desa
crencia é enorme en xeral e moito mais forte ainda nas sociedades sometidas a
interpretacións francamente deterministas das relixións, que son a maioría.
É verdade
que na práctica nacemos có destino marcado e sen liberdade para escoller a nosa
vida, pero non é porque esté decidido polos deuses ou polas estrelas. Está
decidido pola familia do sistema patriarcal no que nacemos, porque ese
sistema está pensado para non deixar que
ninguén vive en liberdade e con independencia.
Iso
Seguiremos, Emilia.