A SANTA TRANSICIÓN GALEGA
Un aniversario ben utilizado pode
servir para
esquecer o
que non se
quer
lembrar.
Van vinteoito
abrils da instauración da Xunta Preautonómica
presidida
por don Antonio Rosón
Pérez. Buliron lixeiro moitos a louvar e promover ese
episodio fundacional e
decisivo na
beatificación daquela argallada que chamaron concordia. Fálase
estes días do episodio na prensa con xeral
contento.
E celébrase
que, a
pesares dos
antecedentes do señor Rosón e das súas vizosas raigañas no
réxime
que se dicía
que estaba sendo
liquidado, viñese a
presidir o
que se
anunciaba
como recoñecimento da
base
histórica da
autonomía
galega tronzada pola
demora da aprobación do
Estatuto en 1936. O galeguismo retoñaba
baixo a
tutela daquel personaxe extraído das
entrañas dos destruidores da República.
Notouse a diferencia do
que pasou na Galiza có que se
fixo
para
nomear
presidentes das
novas
autoridades de Euskadi e Cataluña. Nestas
trouxéronse do exilio as persoas
que fóra da
Península presidiran e mantiveran o
nacionalismo. Non foi así na Galiza. Mas non
foi casualidade que ninguén se lembrase de
que había un nacionalismo galego no
exterior. O nacionalismo non morrera de
morte
natural en
Ultramar.
En
abril de 1978 culminou con éxito
unha
longa estratexia dirixida e orientada por un
home: Ramón Piñeiro. Moitos dos
seus
amigos e adoutrinados da
primeira hora quixeron pensar, cando se
desenganaron do que facía, que Piñeiro mudara có correr do tempo. Non foi así:
a
carreira de Piñeiro ten perfecta
continuidade. Explícase
por dúas
coordenadas: o
clima da
Guerra Fría, no
que
ele respondeu siceramente cun
anticomunismo enfervoado que non ocultaba, e un antinacionalismo
que
tampouco ocultaba e que o levaba a
argallar cós elementos do réxime que querían sobreviver cando Franco morrese.
O que quería Piñeiro era asegurar na Galiza, cando chegase ese momento,
unha
saída non nacionalista no
político e “moderada” no
social. Que nada mudase, en definitiva, ainda que se disfrazase cun pouquiño
de galeguismo.
Daí o esmagamento dos
restos do
Partido Galeguista no
exterior, a doutrina
explícita de
que a
diáspora tiña que mandar diñeiro e calar,
e a insistencia en que as negociacións políticas quedasen nas máns do
interior, é dicer, de Ramón Piñeiro.
Así se fixo, e aos que pensaban
que viña un
mundo de homes cultos,
filósofos e até algo republicanos, caiulles enriba un cacique de Becerreá.
¿E dende cándo coñecería o lugués
Piñeiro a aquel
outro lugués?
Quen coide
que Galiza está ben como Piñeiro quería
pode estar contento. Para quen pense que a Galiza tiña que ser
outra cousa, pouco haberá que festexar
neste aniversario da versión
galega da
Santa Transición.
Voltar a Alicerces Nacionalistas