OLIGARQUÍAS

 

Din os políticos dos países desenvolvidos que hai que desfacer o pouquiño que se conseguira de seguridade e benestar social porque iso non deixa ser “competitivo” abondo. Mas as empresas de inversión extranxeira dinlles aos que traballan barato na China que, como se atrevan a pedir mellores condicións, o capital vaise para outro lugar onde os traballadores se conformen có que lles manden. E iso será o que suceda nos países todos do mundo como se consinta que se siga impondo esa ideoloxía.

 

A falta de emprego, que cada vez será mais grande, a precariedade, as condicións pésimas de traballo e o deterioro e abandono da seguridade social deféndense en nome da liberdade e da competitividade. Mas os que deixan aos demais sen emprego e sen pensións, e mergullarán ao mundo inteiro na miseria como podan, non admiten a mínima precariedade no deles e aseguránse posicións invulnerábeis, soldos magníficos e pensións que daban para comer a todo un país. Se non pode haber pensións, que empecen por non telas os políticos que se prestan a impor ese sistema, e se non pode haber emprego para todos, que eles traballen gratis ou que disfruten do ocio. O que non pode ser é  que haxa unha lei para os mais e outra para os menos. Os que impoñen esa ideoloxía da inxusticia queren o despido fácil, pero eles, por mal que fagan o traballo e por moita miseria que causen no mundo, seguen acumulando cartos, poder e premios. Din que o proteccionismo é inadmisíbel, pero toda protección parécelles pouca cando se trata de eles propios e de fomentar a oligarquía dos ricos.

 

Os políticos debían pensar que non da certo falar de democracia cando o que se está criando é unha das oligarquías mais fortes que houbo nunca no mundo, e que, cedo ou tarde, pasarán á historia có desprestixio que merecen.

 

 

Voltar ao boletin en curso