DUAS GALIZAS DESPREZADAS POLOS
GALEGOS
O
que teñen en común a Galiza
rural e a Galiza diaspórica é
que foron
sempre odiadas e desprezadas polos
galegos urbáns. A Galiza
rural
por “aldeá” e impresentábel, e a
diaspórica
por
ser de “pobres”
primeiro e
depois
por envexa.
Habería
que analizar ese desprezo-odio polas
duas Galizas
mais interesantes,
mais
internacionais e
seguramente
mais galegas tamén.
A Galiza
rural
era
internacional
porque asemellábase
ás
sociedades
rurais de
todo o
mundo e tiña,
igual
que teñen todas
elas,
características
singulares e
características
universais. Un
galego
saído da aldea
mais
remota da Galiza estaba en condicións
de
entender calquer
outro
país e de
aprender o
que houbese
que
aprender,
porque lle parecía
natural
que
outros
países e outras xentes fosen
diferentes e quería enteirarse do
que había no
mundo. Un
galego de
cidade e
vila aprendera, polo contrario, a
pecharse
interiormente
contra o
distinto e o extranxeiro,
que
era
como o doutrinara a
soberba
oficial.
A
sociedade
galega virouse
contra a Galiza
rural
porque tiña vergoña dela, e
logo
por
riba os galeguistas e nacionalistas
non a souberon
apreciar
porque non encaixaba no
modelo
que
eles querían. E a
sociedade
galega virouse
contra a Galiza diaspórica
porque os
que marchaban eran “pobres” e
por
riba non pensaban
que os
demais
países eran
inferiores. E os galeguistas e
nacionalistas tamén botaron á Galiza diaspórica as
culpas
que lle apuñan á Galiza
rural. A Galiza
rural xa se conseguiu
que desaparecese e a diaspórica
preferíase
que desaparecese
tamén.
Compre facer algunhas
perguntas:
¿Por qué os nacionalistas,
que defendían a
língua
galega e
mesmo querían impola
como a
língua da Galiza, non acudiron á Galiza
rural,
que
era o
único sitio
onde
ainda se falaba
algo moi semellante ao
que a
língua
galega
fora nalgún
momento e tiña
que
ser? ¿Sería
porque o
galego
que falaban os aldeáns non o
querían,
porque non
era
fino, e o
que querían
era o castelán galeguizado
que remataron
por adoptar, non
para ben da Galiza, senon
para
proveito deles?
¿Por qué non formou
parte esencial do galeguismo e do
nacionalismo
galego
unha relación de
reciprocidade coa
diáspora e un orgullo lexítimo do
que a
diáspora fixera? A
diáspora das Américas inventou e levou á
práctica un
excelente
modelo de seguridade social e
organizouse colectivamente
cunha intelixencia e un bon
senso
que merecen admiración e non
desprezo.
¿Por qué os
galegos non saben
apreciar o
que teñen?
Non
saber
apreciar o
que val é
unha doenza
espiritual
que impide a
criatividade.
¿Por qué os
galegos non
diaspóricos quixeron
sempre
silenciar aos da
diáspora?
Voltar a Alicerces Nacionalistas