=====================================

A PROSTITUCIÓN

Non sempre é posíbel solucionar os problemas da sociedade con intervención estatal e lexislación. Menos ainda cando eses problemas son consecuencia directa do sistema que rexe esa sociedade. Pasado o tempo, a solución que  parece progresista nun momento determinado pode sorprender pola falta de entendimento e sensibilidade que denota e resultar simplista, egoísta, comodista e até ridícula.  Aquel “reparto das mulleres” que tan igualitario parecía a algúns, agora revela sexismo e simplismo; aquela crencia “romántica”, que tanta aceitación tivo hai algúns anos, de que a represión sexual non existiría se todos andivésemos como os bois no monte e os pais pasearan encoiros diante dos fillos, se hoxe se exercitase consideraríase abuso sexual en moitos dos lugares mais adiantados; e as actuacións mais desumanizadoras parecen naturais cando son o que todos fan e nen se cuestionan.

As duas solucións á prostitución que se están discutindo nestes momentos non van solucionar nada. Pensar que é posíbel abolir a prostitución é como pensar que se pode abolir a pobreza por decreto. Pobreza e prostitución terían que desaparecer do mundo, pero non se poden abolir, como non se poden abolir as guerras. Poderán suprimirse “as casas”, pero non os burdelos de nenos e nenas nen outras formas de prostitución menos controlábeis. E a solución de legalizala tampouco pode aplicarse mais que ás “casas” e a algunhas prostitutas autónomas e deixa fóra as formas mais crueis e desumanas da “industria”.

O primeiro que compre facer con eses problemas criados pola propia sociedade é sensibilizarse. Podería ser útil para unha campaña de sensibilización recordar os seguintes feitos:

*Os homes e as mulleres que se dedican á prostitución son seres segregados da sociedade, cós que a xente normal non fala, aos que ninguén invitaría á sua casa, cós que ninguén quer ser visto; son de caste inferior e o que fan é tan despreciábel que non hai redención posíbel. Os clientes, en cámbio, poden facer o mesmo sen virar despreciábeis, porque son de caste superior. Cando a prostitución está perseguida, a quen se persigue é á prostituta, non ao cliente. E cando se aplican medidas “hixiénicas” non se aplican ao consumidor.

*Os que se dedican á prostitución fanno empurrados polas circunstancias (falta de meios económicos, desemprego, adición a drogas, fuxida da casa paterna por maus tratos, doenza mental e psicolóxica e falta total de autoestima, causada as mais das veces por abuso sexual na familia e incesto). Ninguén se prostitúe por gosto.

*A pobreza leva á prostitución; os pais venden moitas veces ás fillas (e ás veces aos fillos) ou as obrigan a prostituirse para manter á familia.

*A droga e a prostitución van cuase sempre xuntas. Os que compran mulleres novas, nenos e nenas, ou os raptan ou enganan para dedicalos á prostitución, empezan por viralos adictos ás drogas.

*A prostitución non responde a unha necesidade. Responde a unha fantasía. O que exixe o cliente é que lle fagan crer que é atractivo, que o outro ou a outra faga o traballo todo e finxa gosto e pracer para sentirse el superior. Por iso a relación sexual normal non poderá sustituila nunca. O cliente paga para facer o que el quer con outro ser humano. Paga para humillar e anular a outro ser humano. Ainda cando non hai sadismo físico e tortura, como tantas veces hai, hai sempre afirmación de superioridade innata e abuso de poder.

*Ao que mais se asemella a prostitución é a escravitude. E compre lembrar que a escravitude foi abolida por lei xa hai tempo en varios países, pero segue existindo no mundo en proporcións das que non queremos enteirarnos.

*A prostitución foi sempre a maneira “relixiosa” de ensinar aos varóns “para o que val a muller”, é dicer, de fomentar o desprezo á muller.

*A prostitución é un mercado de menores e de xente nova, dos dous sexos, para que os “vellos” podan humillalos e facerlles ver que non son nada.

*A “industria” da prostitución é unha das que produce mais diñeiro, e está vencellada ás outras industrias mais poderosas do mundo de hoxe, que son a das drogas, a dos armamentos (as guerras producen pobreza e a pobreza produce prostitución), a das empresas de fármacos e medicamentos, e a do turismo.

A ARXENTINA

Entristece a imaxe da Arxentina que se atopa na prensa galega destes últimos tempos. A crise económica daquel país provoca por unha banda o espíritu de superioridade ignorante, e pola outra un receio da chegada de “retornados” dun país do “terceiro mundo”. Até ouvimos falar de país “tropical”.

Non era así noutro tempo. A Galiza tiña un contacto estreito e un coñecimento apreciativo da Arxentina. Para moitos que alá tiñan familia, amigos e veciños era a imaxe do progreso e a democracia. Moitos emigrantes galegos da Galiza fonda e rural viron atónitos por primeira vez a luz eléctrica e os elevadores no Bos Aires de antes da guerra do 14. Aquela era a primeira grande cidade que vían, e moitas veces a primeira cidade, porque das galegas só foran a Vigo para embarcar.

Nos anos da aposguerra española, os anos “da fame”, as familias que tiñan parentes na Arxentina recibían dalá pacotes de comida. E non só de comida: ademáis dos tarros de delicioso extracto de carne viñan revistas, entre elas o Billiken no que nos educamos algúns de nós. Todo un mundo civilizado e civil, que fixo que para moitos houbera e haxa ainda un “imaxinario” onde podíamos atopar un amigo en Corrientes ou en Florida, ainda que nunca andivéramos por esas rúas.

A outra imaxe, a da ignorancia colonial, por chamarlle dalgún xeito, era a que con sorpresa viamos os galegos noutras terras peninsulares. Agora a imaxe da Arxentina na Galiza está, como tantas outras cousas, esborrada e sustituida pola cultura espúria dos meios de Madrid. Até a forma desa designación lamentábel de “sudacas” ven de fóra.  Os nosos parentes non eran iso e ninguén lles chamaba mais nada que o “tío de Bos Aires” ou “o sobriño de Comodoro Rivadavia”.

Habería que recuperar a ideia de que a diáspora é unha realidade bilateral. Non se trata só de que os que emigraron ou os seus descendentes volten, como se tivesen que recoñecer que se equivocaron ( coa conseguinte satisfacción dos que ficaron na terra), senon de que entendamos e apreciemos o país no que desenvolveron as suas vidas tantos galegos e que moitas veces lles ofereceu as posibilidades de desenvolvimento humán que o de orixen non lles daba.  Aínda hoxe, con crise ou sin ela, algúns galegos que visitamos Bos Aires encontramos un nivel de educación  e formación envexábel e moi superior ao de moitos países de Europa. Houbo e segue habendo moito que aprender daló.

===============================================

PROMOCIÓN DO GALEGO ESCRITO

A língua galega non poderá conservarse no futuro se non se alenta o galego escrito. E non se está alentando. A obsesión coa oficialización e a normativización e, principalmente, o uso forzado dunha língua que, por razóns políticas, históricas e sociais, a maioría dos habitantes da Galiza rexeita, leva a que non se faga nada por cultivala có cuidado e a atención que precisa.

Sería moito mais fecundo deixarse de oficializacións áridas e tesas que destragan a língua mais ainda do que xa está destragada e que non poderán nunca darlle a criatividade da que ten falta, e fomentar e alentar que se escreva  e se leia en galego. E non se está facendo

Os livros son un producto para o que hai que criar un mercado. Otorgar algunha subvención a algunha editorial para que publique algún livro en galego non abonda, e nen sequer contribúe a resolver o problema senon que mais ben o tapa. Calquer livro en calquera língua precisa non só que haxa quen o publique, senon tamén quen o distribúa e, sobretudo, quen o promocione. Sen promoción, o livro en galego e os escritores en galego non terán nen a mínima oportunidade de que alguén os leia e eses livros quedarán arrincoados nas livrarías como obxetos que ninguén quer e que ainda por cima estorban.

Sen ese fomento do galego escrito que é esencial para a supervivencia da língua, os únicos escritores galegos que terán algún público serán os que publican en castelán, ou tamén en castelán. E serán coñecidos porque se lles fai a promoción que precisan.

A situación tal como está agora é a pior que podía haber para quen escreva en galego, que sabe que ninguén vai ler o que escreva mesmo porque está en galego. Polo menos nos tempos da aposguerra, cando empezaron as publicacións de Galaxia, por exemplo, os escritores líanse os uns aos outros e había algún leitor interesado; agora, nen iso hai, e correspóndelle boa parte da culpa desa lamentábel situación á ideoloxía que imperou no galeguismo e o nacionalismo, que levou a simplificar os problemas todos e a tapar os ollos para non ver a realidade.

Decidiuse, cun descoñecimento histórico e unha insensibilidade notábel, que o problema da língua galega estaba facilísimo de resolver porque os habitantes da Galiza quererían falala e escrevela exclusivamente axiña que se lles permitise facelo, e para iso abondaba con impor o galego no ensino e oficializar o seu uso. Non sucedeu así, senon todo o contrário, porque con esa actitude impositiva aumentou o ódio ao galego que xa había antes. Houbo autoritarismo de mais e pedagoxía de menos, e iso habería que empezar a correxilo.