grupo                                        2ª época                                

                                                                                                                     de                                              Boletín

                                                                                                                      traballo            londres               nº 1

                                                                                                                      galego                                        maio 79

 

 

 

                                                                                                                                                           

O Grupo de Traballo Galego conserva nesta segunda etapa do seu Boletín a característica que sempre tivo, dende o seu nascimento no ano 70, de non estar adscrito a ningún partido político. Conserva tamén o seu estilo de labor, recollendo o fruto do debate dos seus membros sobre as cousas de Galicia e póndoo por escrito para coñecimento dos galegos cando lle parece que pode ser útil. É, pois, obra colectiva. A composición do GTG variou algo có tempo, sendo hoxe básicamente a mesma que na primeira etapa do Boletín, coa excepción de que Carlos Durán xa non forma  parte do Grupo.

 

------------------------

 

Vós, que falades de Galicia e do pobo:

 

Desta vez o pobo galego, cun instinto fondo e certeiro, sabe e entende que Galicia está sendo vendida e burlada. A situación é ben curiosa: os galegos ignoran, aborrecen ou desprezan á Xunta e ao Presidente, pero, en troques, as forzas galeguistas apóiannos ou toleránnos e colaboran con eles.  ¿Por qué? Porque o galeguismo deixou que a loita polo Poder lle fixera esquecer que a súa loita ten que ser por Galicia. Mellor dito: que terá que loitar polo Poder, sí, pero o Poder Galego e non as migallas do poder que caen da mesa farta de Madrid. Ten que loitar polo Poder de verdade, o Poder que permita facer a Galicia soñada. O outro, o de repartirse postos, aínda que sexan en galego, entre uns poucos, non interesa.

 

Madrid mandóunos a Rosón, e mandarános a quen lle pete, para que vaiamos roendo nos osos que nos bota. E o galeguismo está colaborando nese xogo cun señoritismo francamente noxento que reproduce o que tiveron sempre os galegos traidores a Galicia, cuia abundancia foi e sigue sendo unha das grandes eivas do país.

 

A autonomía xunteira non a conqueriron nin os galeguistas nin os galegos. Veu cando a Suarez lle conveu, para o que lle conveu e na forma que lle conveu. É ben fácil coller un concepto, o de autonomía, e manexalo para fins propios. ¿Que eso é o que queren?, dixeron en Madrid. Pois vamos darllo, ou facer como que llo damos, usando toda a terminoloxía deles, pero mandando nós. Así, como moi listos non son e de política moito non saben, despois de tantos anos de non habela, entras eles pelexan por definicións no papel, nós montamos as institucións que pouco a pouco irán afianzándose de tal xeito que o país seguirá, con autonomía ou sin ela, gobernado dende o centro. O que contan son as persoas e non as institucións. E si o experimento sae mal, cargarán os nacionalistas coas culpas. E, de paso, vendémoslles o favor. E os favores sempre hai que pagalos.

 

A autonomía houbérannola dado ainda que non a quixéramos . E si esto non está claro é porque o galeguismo sirveu nesta ocasión para arroupar e disimular este feito de descaro político, emporcando así unha historia na que non faltaban nomes, mártires e actitudes que non se poden utilizar para maniobras dese xénero. E mentras, Galicia sigue e seguirá o mesmo ou pior, porque a intención de Madrid é a de facer que fai e non facer nada; Galicia seguirá sen escolas, sen hospitais, sen educación, sen instrucción, sen economía axeitada, pobre, inculta e abandonada. E, por riba, insultada e aldraxada por terse prestado os seus voceiros a tales indignidades. O pobo sinte ese insulto ainda que non saiba analizalo.

 

 

Estar gobernados por quen manda en Madrid, coa axuda de galegos aproveitados, non é nada novo. O que é novo é o colaboracionismo das forzas galeguistas, e especialmente dos instelectuás galeguistas, con algunhas honrosas excepcións. Os da Xunta fanfarronean de contar có apoio de moitas intelectuás galeguistas. E pódenno decir porque é a verdade. Pero a historia xuzgará este episodio, e actitudes que hoxe parecen razonables revelaránse como o que o pobo sabe xa hoxe que son.

 

Non nos fagamos ilusións: Galicia será unha nación, un verdadeiro país, cando teña forza e carácter para saberse defender, tanto dos demáis, como da súa propia e fatal tendencia a encontrar razóns para deixarse asoballar, cobrando por elas un pequeno rédito de poder ou vaidade. Ninguén nos vai dar nada que mereza a pena. Teremos de conquerilo nós. É unha vergoña que teñan que vir os xornalistas de Madrid a meterse con Rosón mentras os galegos estamos caladiños “a ver si cae algo”.

 

Este non é un momento de xogo de forzas políticas, porque a política estánna facendo “eles”. Non é a nosa e nada se nos perde nela. Este é o momento das forzas patrióticas, do galeguismo patriótico, do galeguismo testemuñal. O primeiro é acabar coa ignominia que nos colocóu Madrid: logo xa virá a política de verdade, a de construir o país, que é a única que conta.

 

Este é o momento de resistir, resistirse a que se utilice o galeguismo para vender a Patria. A colaboración é a morte civil, e o galeguismo non pode morrer así. A operación está argallada para facer ver que o galeguismo como reivindicación nacional xa non ten razón de ser, e para deixalo manchado e desmoralizado. E eso é o que os galegos non podemos aceptar de ningún xeito. Nin podemos aceptar tampouco que o sentimento anticaciquil que medra día a día recaiga no galeguismo e non en quen ten o poder, que é un partido totalmente alleo ás reivindicacións de Galicia, cando non enemigo delas.

 

 

 

“GALAXIA”  E  ROSÓN

 

Sorprendéunos ver en “El País Semanal” (22.4.79) unha semi-entrevista na que se dí que D. Antonio Rosón “participó en la gestación y desarrollo de la editorial nacionalista Galaxia”. De certo que moitas das persoas que colaboraron con Galaxia non o terían feito si souberan que detrás dela estaba un persoaxe da significación que entón tiña ese señor. Si a información do xornal non é certa e o Sr. Rosón non a quere desmentir, como desmentíu rápidamente outras, Galaxia tería a obriga de desmentilo ou explicalo a aqueles a quen se lles presentou como a única posibilidade de levar adiante as vellas aspiracións do galeguismo.

 

 

OS CACIQUES

 

A loita contra o caciquismo foi tema galeguista de sempre. E nunca faltóu quen pensara si non valería a pena de facer un caciquismo de sentido contrario ao centralista, de crear novos caciques, “bos” caciques que desplazaran aos “maos”. Tal vez pensen algúns que a actividade política do galeguismo no cadro constitucional de hoxe vai por ese camiño. Pero, fixándose, desanima moito ver que ese marco comeza pola reimportación de caciques vellos para presidir as autoridades autónomas. O trasvase de caciques franquistas, formados a carón dos prefranquistas, que eran mestres nese oficio, xa fai dudar da orixinalidade do experimento. E os postos conqueridos nas eleccións municipás non son de cacique, nin bon nin mao. Os caciques son os que os deixaron chegar ao Axuntamento. É decir, forzas non galeguistas. Non hai posibilismo que aguante un sistema en que toda a forza ven de donde véu sempre. O único que se salva e que merece respeto nes operación é o eleitor que, de boa fe, votóu en nacionalista.

 

 

 

 

 

 

  Voltar ao índice de números