Ataque
oficial á
Diáspora
galega
Aínda
que digan
que nestes
tempos non contan as ideoloxías,
resulta
que contan, e moito, as ideas
que se teñen das cousas. Interesa
moito
ver
que idea do
país teñen os
que
nos gobernan. As
recentes declaracións a Europa Press do
señor Mendez Romeu, Conselleiro de Presidencia da Xunta de Galicia, alarman a moitos dos
galegos
que non residen no territorio das
catro provincias, e debían
alarmar aos
que residen nese territorio,
porque revelan
unha idea de Galicia
que é ruin, reduccionista e
rebaixadora do
seu potencial.
O señor Conselleiro segue falando de emigración, evocando
unhas imaxes de
tempos pasados. A Galiza
completa non está formada
por apegados e emigrados, senon
que é
unha
realidade diaspórica,
como a de Irlanda
ou a do
povo xudeu. Ten esa
sorte,
que non
todos os
países teñen. Ten
unha
riqueza
espiritual e
material moi
importante,
que algúns seguen empeñados en non
ver. Vivimos nun
mundo de
diásporas, e a nosa pode
ser un
modelo se
sabemos apreciala e artellala ben.
Non é cousa dun pasado
que haxa
que
deixar
atrás, senon dun
futuro
que hai
que
construir.
Cando parece tan
evidente
que así é, preocupa
que
desde o goberno
galego se proclame o
que é
unha amputación da Galiza.
O señor Conselleiro
pensa
que nisto da “emigración” hai moitos
contidos
sentimentais.
Aí parece haber confusión
entre
sentimentalismo e
sentimento,
que son cousas ben
diferentes e
que sorprende
ver confundidas en alguén
que ven das ciencias da educación. O
sentimento é un dos
fundamentos da persona
humana, e hai
que cultivalo e atendelo,
desde a familia
até o
poder
político. Un
país
que desatende o
sentimento vai camiño da barbarie. O
sentimentalismo explota o
sentimento, é
unha
forma de pornografía
que non
precisa de
estímulo
porque xa o ten,
pois nel se basea un
grande negocio,
que corre
desbocado nas
revistas do corazón
ou
nos
programas
lixo da TV, e
que o
poder
político ve
correr e aproveita.
Galiza é
unha
realidade da
política, da economía, da
sociedade e do
sentimento.
Por iso é
unha
realidade
humana. E
por iso non se pode reducir,
como pretende o señor
Mendez Romeu, a “os
contribuintes”.
É
unha idea sorprendente nun gobernante
socialista.
Lembra aquel moderantismo decimonónico
que aceptaba o sufraxio, pero
só dos
que “tiñan intereses no
país”, e dicer, dos
que contribuían a
partires dun
certo nivel económico. ¿Cómo
xustificar a atención aos
que non contribuen,
ou aos
que contribuen
pouco?
Por ese camiño habían de
ter máis
direitos,
ou máis
votos, os
que contribuen máis. Se os
países foran
sociedades anónimas, así sería. ¿Será
que a ese nivel de goberno
galego están pensando
que Galiza é Galicia S.A.?
Ben sabemos
que hai
a quen lle
agrada esa idea, pero non esperábamos ouvila
dun goberno de
socialistas e nacionalistas. Polo
menos niso debían
estar dacordo.
Tamén compre
perguntar cómo se xustifica con esas ideas tan
economicistas a solidaridade
internacional,
que hoxe xa ninguén
nega, e
menos os
socialistas. ¿Por qué axudar a quen non é nen
contribuinte nen
sequer
paisano?
¿Será
por
sentimentalismo?
Deixamos ao
lado,
por un
momento, o
feito de
que moitos dos
que viven na
diáspora son contribuintes tamén,
porque teñen propiedades e intereses na
Galiza. E de
que non
todos poden
desenvolver participación
política no
país en
que residen.
Motivos de máis
para non desfacerse deles
como pretende o señor Conselleiro. É
grave esa amputación dun
membro
vivo da
comunidade
galega,
porque non
só
deixa sen
unha
unha
riqueza
que se ten senon
que abdica dunha
responsabilidade
que lle corresponde ao
poder
político
desde a
que se practica.
Voltar ao boletin en
curso