Antiimperialismos

 Nunca foi doado entender o entusiasmo de tantos galeguistas polo federalismo europeo. Foi unha das pegadas mais fortes do armadillo piñeirán.  Como tantas das receitas do mestre de Láncara, ten a propriedade marabillosa de tranquilizar as conciencias dos que teñen medo de que lles chamen arredistas ou atrasados, ou bobos crentes nunha utopia que non se pode realizar fronte da implacábel marcha da historia cara á unidade. Até semella que insistir no singular é un crime contra a humanidade. E así, como noutros aspectos, debilita ese prantexamento a saúde do renacer da conciencia nacional galega.  Se non se quer ver a incompatibilidade lóxica da afirmación do diferente có culto dun Moloch unitario, fica eivado o desenvolvimento dunha evolución espiritual e material que é moi importante precisamente para o mundo enteiro. Esa crenza  de que a singularidade nacional e célula de universidade está nos alicerces do galeguismo.

 Algunhas das reaccións galegas manifestan a devoción aldraxada dos crentes incondicionais nun curso implacábel da historia. Curiosa crenza en quen se diga demócrata, pero xa se viron outras semellantes en defensores do centralismo democrático de outrora.  Seica o politburó reencarnou en Bruxelas.

Chama a atención tamén neses devotos galegos da UE o desprezo por Irlanda: un país pequeno poboado por xente de pocas luces.  Sería intolerábel que a súa vontade desvíe o fermoso proxecto inevitábel. Poden tomar nota os galeguistas devotos do federalismo europeo de tradición galaxiana.

  O voto irlandés ten unha dimensión antiimperialista que parece que non queren ver algúns europeistas.  A República de Irlanda forxouse nun enérxico proceso de emancipación do imperio británico. Tenlle moito apego á súa tradición de neutralidade e antiimperialismo. E por iso está millor situada para ver as ambicións imperiais que se agochan na UE.

Caracteriza aos imperios a vontade de impor un control político e económico sobre actores periféricos, unhas veces por anexión formal e outras por diversos xeitos de dominación política e económica que reducen coactivamente a soberanía deses actores frustrados.  É verdade que a UE non invadeu polo de agora a ninguén, que non conquista senón que invita. Pero esas invitacións son cada vez máís parecidas con as “ofertas que non poden recusarse” das varias mafias. 

 Outra voz de alerta acaba de vir do outro extremo xeográfico da Unión: Grecia.  Hai poucos días sentimos falar na London School of Economics ao anterior primeiro ministro socialista de Grecia, Costas Simitis, sobre os perigos que corre a democracia. Decía que un deles é a deixazón de poderes a Bruxelas. Tamén Grecia tivo que se emancipar dun imperio, o otomano. E semella que sabe, ademáis, cánto nos estamos afastando no continente europeo das condicións en que a democracia naceu na politeia ática.

 Da alento canto indique que a historia non acabou  e que non vai ser dictada pola arrogancia europea.